Laatste station

Een selectie van de foto’s bij deze audio visual. Foto’s vrijwel allemaal gemaakt in België

Tekst audio visual:
Hoor die reclame van de spoorwegen, het is goed dat zij nog steeds nieuw personeel zoeken.Al jaren neem ik elke dag de trein. Voor mij is het een ideale manier van reizen. Men vergeet vaak de voordelen. Alles wat je in een file op de weg niet kan doen, kan in de trein, lezen, studeren, en samen met anderen de vertragingen ondergaan. Je reist van centrum van de stad naar een ander centrum, zonder de parkeerproblemen. Voor mij het grote voordeel is dat mijn  dagelijkse treinreis is geworden tot een moment van bezinning ineen leven van voortdurend gejakker. Het is prettig dat ik altijd medereizigers vind om te discussiëren over de  Belgische politiek. België is het spoor bijster. Het lijkt wel een cliche. Uiteindelijk gaat België failliet aan de vele schulden Net als Spanje met die moderne architect. Al het negativisme over de NMBS is gemakkelijk.Ja…  Nee ik heb alle bewondering voor de treinbestuurders die in weer en wind moeten uitleggen dat er weer vertragingen zijn en dat zij er ook niets aan kunnen doen. Dat de heren politici de mond vol hebben van milieu en het ontlasten van de snelwegen, en daarom het openbaar vervoer willen promoten vind ik geweldig. Het is triestig gesteld hoeveel materieel buiten staat weg te roesten op diverse stelplaatsen en nu onderdak biedt aan zwervers, verliefde koppels en een podium geeft voor graffitispuiters. Bestemming onbekend. Een wissel tussen vroeger en nu. Dat dezelfde heren politici er niet in slagen om het organisatorische skelet van de NMBS van het dode spoor te halen tart echt alle verbeelding. Het is een cliché en het is gemakkelijk klagen, omdat het ook allemaal waar is en erger.
Nog even en dan ga ik met pensioen. Een afscheid van mijn roestend leven. Weg van de dwarsliggers. Heerlijk, deze nieuwe reis in mijn leven. Weet je, ik ga me inzetten voor het nieuwe spoorweg museum. Er is veel meer aandacht nodig voor het roemrijke verleden. Het is toch prachtig als je kan meereizen in de trein van de geschiedenis. De spoorwegen zien we als België in het klein. Ik zal het je uitleggen.  Het is net als in de middeleeuwen, toen ging het geld naar de kathedralen en leefde het volk in armoe. Nu zijn de stations de kathedralen van deze tijd en de spoorwegen bijna failliet. Een wissel tussen vroeger en nu.

Stand for something

Audio Visual op vimeo:

Bij urbex fotografie wordt er meestal geheimzinnig gedaan over de locatie. Hier hoeft dat niet meer omdat dit voormalig TBC behandelcentrum is verbouwd tot een zorgcomplex. Het Sanatorium Joseph Lemaire. In het in 1937 door Maxime Brunfaut gebouwde sanatorium werden voornamelijk jonge tuberculose-patiënten verzorgd. Meer nog dat het Sanatorium Hëlio-Marin, beschikt dit sanatorium over grote ramen gericht op de zon. Het sanatorium wordt benoemd naar Joseph Lemaire, voorzitter van La Prévoyance Sociale. Er werd alles aan gedaan om besmetting van de bezoekers te voorkomen (dat is overigens de reden dat sanatoria werden gebouwd): het bezoek had contact via grote raampartijen. Het sanatorium is in 1987 gesloten. 


Laatste station

Link naar vimeo;
Een conducteur blikt terug op zijn leven en wat hij gaat doen als hij met pensioen is. Urbex fotografie en ook gefotografeerd in een periode dat je nog mocht fotograferen op het station Guillemins in Luik. Na het vertonen van deze show in Belgie bij oa het Spoor Gent, werd ik gevraagd waar ik als Hollander al die oude treinen had gevonden in Belgie.