Urbex Europa en Wereld

In de Benelux kan je nog eens makkelijker terug naar een locatie. Voorbeeld is het oude hoofdgebouw van Dichterbij. Dat was op wandelafstand bij mij in de buurt. Dan kan je ook het optimale licht benutten. Daarbuiten loop je er tegen aan, of je komt er toevallig langs. Ik ben wel eens een lang weekend op urbex tocht naar Berlijn geweest en heb daar Beelitz Heilstatten bezocht. Dat was toen je echt goed moest zoeken op internet waar het was. Ik wil dat wel meer gaan doen. Heb inmiddels een ruime verzameling aangemaakt wat er zoal te zien is op diverse plaatsen in Europa

Laatste station

Een selectie van de foto’s bij deze audio visual. Foto’s vrijwel allemaal gemaakt in België

Tekst audio visual:
Hoor die reclame van de spoorwegen, het is goed dat zij nog steeds nieuw personeel zoeken.Al jaren neem ik elke dag de trein. Voor mij is het een ideale manier van reizen. Men vergeet vaak de voordelen. Alles wat je in een file op de weg niet kan doen, kan in de trein, lezen, studeren, en samen met anderen de vertragingen ondergaan. Je reist van centrum van de stad naar een ander centrum, zonder de parkeerproblemen. Voor mij het grote voordeel is dat mijn  dagelijkse treinreis is geworden tot een moment van bezinning ineen leven van voortdurend gejakker. Het is prettig dat ik altijd medereizigers vind om te discussiëren over de  Belgische politiek. België is het spoor bijster. Het lijkt wel een cliche. Uiteindelijk gaat België failliet aan de vele schulden Net als Spanje met die moderne architect. Al het negativisme over de NMBS is gemakkelijk.Ja…  Nee ik heb alle bewondering voor de treinbestuurders die in weer en wind moeten uitleggen dat er weer vertragingen zijn en dat zij er ook niets aan kunnen doen. Dat de heren politici de mond vol hebben van milieu en het ontlasten van de snelwegen, en daarom het openbaar vervoer willen promoten vind ik geweldig. Het is triestig gesteld hoeveel materieel buiten staat weg te roesten op diverse stelplaatsen en nu onderdak biedt aan zwervers, verliefde koppels en een podium geeft voor graffitispuiters. Bestemming onbekend. Een wissel tussen vroeger en nu. Dat dezelfde heren politici er niet in slagen om het organisatorische skelet van de NMBS van het dode spoor te halen tart echt alle verbeelding. Het is een cliché en het is gemakkelijk klagen, omdat het ook allemaal waar is en erger.
Nog even en dan ga ik met pensioen. Een afscheid van mijn roestend leven. Weg van de dwarsliggers. Heerlijk, deze nieuwe reis in mijn leven. Weet je, ik ga me inzetten voor het nieuwe spoorweg museum. Er is veel meer aandacht nodig voor het roemrijke verleden. Het is toch prachtig als je kan meereizen in de trein van de geschiedenis. De spoorwegen zien we als België in het klein. Ik zal het je uitleggen.  Het is net als in de middeleeuwen, toen ging het geld naar de kathedralen en leefde het volk in armoe. Nu zijn de stations de kathedralen van deze tijd en de spoorwegen bijna failliet. Een wissel tussen vroeger en nu.

Slash en burn

Sommige urbexlocaties hebben mooie namen. Op de weg van mijn werk naar huis zag ik op een gegeven moment een uitgebrand veevoederbedrijf. Daar ben ik een paar keer in geweest. Ik zag dat deze locatie niet bekend was als urbexlocatie en heb deze slsh en burn genoemd. Inmiddels bestaat deze locatie niet meer als urbex locatie. Er zit nu een transportbedrijf in.

Hoogmoed

Vergane glorie, ergens in de Alpen, voorheen een kuuroord.

Geen plons klinkt in het heden.
Het verleden is overleden.
Verwaarloosd en ruwer ruw.
Licht onthult een schaduw,
als een spiegel die een spiegelbeeld verbergt.
Weerloos en gebroken, de scherven scherp.
Een Romaanse kerk met een ongelovige geest
in een skelet van wat was geweest.
Of een Romeins badhuis over de rand, verdronken op de kant

Woordeloos, de coulissen zonder figurant.
Een leeg podium, zonder passant.
De kleedhokjes zijn ontbloot.
Het zwembad is ontkleed tot in de dood.
Schaamteloos naakt zijn de bomen.
Roestende liefde en vruchteloze dromen.
De natte droom is rimpelloos vergaan.
Droger droog, weg van het bestaan,
weg glijdend naar een bodemloos dieptepunt.
De diepe diepte in, een nieuw keerpunt.

Hoogmoed komt voor de val.


Road to nowhere

Road to nowhere was mijn eerste inzending naar een internationaal AV festival. Dat heette toen nog diaporama. Het betrof een 3-daags festival in Mechelen.

Hij gaat voor snelheid.
Zij blijft alleen achter.
Hij racet langs het parcours.
Hij rijdt zijn paard.
Hij gaat voor de afstand.
Zij zijn op weg naar nergens.

Hasard Cheratte

Een oude steenkolenmijn in de buurt van Luik. Veel gefotografeerd en heel veel verwijzingen op internet naar deze urbex locatie. Hier hoef ik niet geheimzinnig over te doen waar het is. Ik ga nog eens al mijn urbex foto’s uitzoeken waar de natuur aan het terugwinnen is op het beton en de gebouwen. Mooie poëtische tekst erbij en toepasselijke muziek en er is weer een audio visual om van te genieten.

Urbex Benelux

Urbex staat voor Urban Exploring. Als je nu zoekt op internet zie je de meest fantastische plaatsen in verval. Ik kijk er graag naar, alleen doen veel mensen geheimzinnig over de locaties. Niet voor niets want voordat je het weet. zijn alle oude relikwieën verdwenen. Zelf ben ik ook regelmatig op zoek naar Urbex locaties, maar meestal kom je er niet zo maar in. Ik wil best wel over een hek klimmen of een bord “Interdit” passeren, maar soms wordt er echt ingebroken en dat gaat mij echt te ver. De mooiste locaties zijn in België te vinden. Als ik op vrijdagavond bij het Spoor in Gent ben geweest wil ik op een zaterdag nog wel eens iets bezoeken.
Wat me me integreert bij urbex is dat er op veel websites de tekst staat:
” Take nothing but pictures. Leave nothing but footprints” en als je daar bent is er heel veel graffiti te zien. Dat is 1 keer leuk om te fotograferen maar veel liever zie je dat de natuur het gebouw laat slopen ipv de graffiti spuiters en andere vandalen.
Onderstaand een locatie die ik zeker niet deel, er worden hoge boetes gegeven als men je daar aantreft.

Stand for something

Audio Visual op vimeo:

Bij urbex fotografie wordt er meestal geheimzinnig gedaan over de locatie. Hier hoeft dat niet meer omdat dit voormalig TBC behandelcentrum is verbouwd tot een zorgcomplex. Het Sanatorium Joseph Lemaire. In het in 1937 door Maxime Brunfaut gebouwde sanatorium werden voornamelijk jonge tuberculose-patiënten verzorgd. Meer nog dat het Sanatorium Hëlio-Marin, beschikt dit sanatorium over grote ramen gericht op de zon. Het sanatorium wordt benoemd naar Joseph Lemaire, voorzitter van La Prévoyance Sociale. Er werd alles aan gedaan om besmetting van de bezoekers te voorkomen (dat is overigens de reden dat sanatoria werden gebouwd): het bezoek had contact via grote raampartijen. Het sanatorium is in 1987 gesloten. 


Laatste station

Link naar vimeo;
Een conducteur blikt terug op zijn leven en wat hij gaat doen als hij met pensioen is. Urbex fotografie en ook gefotografeerd in een periode dat je nog mocht fotograferen op het station Guillemins in Luik. Na het vertonen van deze show in Belgie bij oa het Spoor Gent, werd ik gevraagd waar ik als Hollander al die oude treinen had gevonden in Belgie.