Deze AV werd vertoond bij zowel het voorjaarsfestival als ook nationale AV wedstrijd (NVBG)
Het is een AV over een gebied in New Mexico, waar ik weer graag naar toe zou willen. Maar gezien de huidige politieke situatie zeker niet.
Ook in Europa zijn er woestijngebieden waar je mooi kan fotograferen.
Hieronder de tekst van de AV.
In Noord-Spanje vind je Aquarales de Valpalmas. De kleine Grand Canyon, zo wordt het genoemd.
De natuur heeft hier in duizenden jaren een bizar landschap gevormd. Het voelt als de magische wereld van mijn vroegere reizen. Recent heb ik ook gewandeld in Bardenas Reales. Dat landschap doet me denken aan de natuur van Amerika. Hetzelfde gevoel van verwondering. Weer die stilte. Ook in Europa kun je verdwalen in de natuur.
Als ik door mijn foto’s scroll, duiken beelden op van Bisti, New Mexico badlands. Die plek, de stilte, magisch, buitenaards. Ik denk er nog vaak aan terug. Vreemd gevormde stenen paddenstoelen rezen daar op uit het niets. Oude wachters van een vergeten tijd, zonder hekken zonder grenzen. Nog ruik ik de geur van salie, voel de klei onder mijn zolen. De sporen van Bisti droeg ik lang mee. De stilte was niet zomaar stilte. De wind, hoorde je fluisteren tussen die bizarre rotsen. Ik wil weer terug. Terug naar deze stilte. Die vrijheid, het eindeloze uitzicht. Mijn gedachten dwalen af naar vroegere reizen.
Een tijd zonder de politieke blokkade van nu. Nu lijkt er een groot bord te staan ‘Toegang verboden.’ Bisti voelt verder weg dan ooit.
De natuur vraagt niet of jij daar mag zijn, of jij daar thuishoort. Wij maken grenzen, paspoorten, regels, maar de woestijn, die is gewoon. Geen politiek, geen meningen. Alleen stilte. Vrijheid. Bisti blijft in m’n hoofd hangen.
Politiek verandert met de winden mee. Grenzen gaan open of dicht. Maar de rotsen, die verweren in hetzelfde tempo.
De natuur spreekt een taal die boven al de politieke wispelturigheid staat. Ze herinnert ons eraan dat we allemaal onder dezelfde sterren leven. Ademen dezelfde lucht in. En misschien, als we leren kijken zoals de natuur dat doet, kunnen we weer verbinden. Grenzen slopen. Hoe mooi zou dat zijn?
